,
поиск занял 0.001 сек. Результаты поиска
- — Төне буе җүнләп йоклый алмадым, арыдым, — дигән булды әнсар. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- әнсарның тавышы тупас, катгый иде. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- Төннәрен рузалиянең колагына пышылдаган ягымлы сүзләр онытылган, әнсарны тизрәк моннан китү, кыздан котылу теләге генә биләп алган иде. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- әнсарны өйләндерер өчен генә анасы белән кызы тарафыннан эшләнгән нәрсә түгел микән дигән кара уй йөгереп үтте. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- — Егет кешенең сүзе бер генә була, рузалия, — диде, ниһаять, әнсар. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- Килермен, яме! Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- Язмыш аларны бары тик өченче көнне генә очраштырды. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- Аның нык, көчле муенына сарылып, кайнар яшьләрен түгә-түгә: — Ташлама мине, ишетәсеңме, ташлама, мин күптәннән бу дөнья кешесе түгел идем инде, син генә тотып тордың мине бу дөньяда, — дип пышылдады. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- әнсар, кызны бик каты үпкәләтүдән куркып, аны тиз генә кочагына алып үпмәкче итте. Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»
- Бары тик исенә килгәч кенә, тиз генә киенеп, ул аның артыннан эзләргә чыгып китте … Ибраһим Х. К. . «КИЛЕРМЕН, ҖАНЫМ...»